Benimde en sevdiğim filmlerden biri olan "The Piyanist" hakkında son zamanlarda çok fazla yahudi propagandası yorumu aldım. İzleyicilerin ilk başta filme karşı ön yargılı davranması ve batı ürünü diye nitelendirmesi gayet normal. Kendim böyle olduğuna inanmıyorum ve bu konuya bir açıklık getirmek istiyorum. Bu film 2. Dünya savaşındaki çaresiz bir piyanistin hikayesini anlatır. Bu film tamamen bir hayal ürünü değil, gerçekten de zamanında Polonya'nın ileri gelen piyanistlerinden olan Wladyslaw'ın hikayesinden alıntıdır. İşte bu hikayenin aslında gerçekten yaşanmış ve bir propaganda olmadığını gösteriyor.
Düşün ki lahmacun yemekten haz alıyorsun. Tadı hoşuna gidiyor. Ancak bunu sonsuza kadar yapamayacaksın. Bir gün öldüğünde o tüm yaşadığın zevkler yok olucak. Lahmacunu yediğin an önemlidir yalnızca. Zevkler anlıktır ve anlık yaşayacaksın. An bittiğinde zevkte biticek. İnsan doğası gereği sonsuza kadar durmaksızın bir zevki yaşayamaz. Koşmak senin için bir zevkse yorulduğun an duracaksın. Bitecek. Anı yaşayın gençler. Yok olacağız çünkü. Senin yaşadığın zevk yalnızca senindir. Ben senin o an yaşadığın hazzı yaşayamam. Kısacası zevkler anlamsızdır. Zaten anlamı olan ne bıraktınız ki ?
İnsan yalnızlıktan ölür mü?
Ölüyorum işte!
İstemsizce dökülüyor dilimden son cümleler
Açıldı öbür dünyaya perdeler
Artık tüm benliğim sendeler
Beni sevenler nerdeler?
Açıldı öbür dünyaya perdeler.
Geceleri usul usul ağlarken
O saatlerde sen uyurken
İçimden birşeyler eksiliyor
Kavak ağaçları gibi yavaş yavaş sallanıyorum
Ve hıçkıra hıçkıra ağlıyorum
Ben hergün aynı depremi yaşıyorum
Demek istiyorum ki
Ben hergün sana doğru emekliyorum
Sanki sana yaklaştıkça senden uzaklaşıyorum
Bu yüzden artık sadece sessizce ve gizlice seni bekliyorum
#UfuktakiAdam
Herkes ve her şey geçer sonunda;
ne ana baba, ne kardeş, ne dost akraba,
ne sevgili, ne âşık, ne karı ne koca,
ne makam mevki, ün, şan, şöhret, para —
hepsi, ama hepsi döner bir sigaranın dumanına.
Ne kadar keskin ve yoğun olsa da karışır havaya,
hiç var olmamış gibi yok olunca
ne vardıysa elinde ve avucunda.
Geldiğinde yolun sonuna,
döner bakarsın ardına;
yürüdüğün yol uzanır uçsuz bucaksızca.
Eğer verdiysen hakkını hayata
ve bunu yaparken bırakmadıysan onurunu ona,
sakladıysan beyaz bir zambak gibi koynunda,
bir türkü tutturabilirsin, belki bir sigara —
bırakmış olsan da yıllardan sonra.
Yürü şimdi kalan yolu mutlulukla,
yeniden o küçük çocuğun adımlarıyla.
Kendini olduğundan güçlü görmek, çoğu zaman bir yanılsama değil, hayatta kalmanın ta kendisidir. İnsan, kendi sınırlarını bilmenin dayanılmaz ağırlığı altında ezilmemek için bilinçdışı bir pazarlık yapar; gerçeklik ile arzu arasındaki o ince çizgide kendine daha geniş bir alan açar. Bu alan, Raskolnikov'un kendini sıradanlığın üzerinde konumlandırması gibi, vicdanın sesini bastırmak için kurulmuş bir savunma mekanizmasıdır. o, kocakarıyı öldürdüğünde aslında kendi içindeki sıradanlık korkusunu da öldürmeye çalışıyordu; ama geniş bilinç, en büyük cezayı kendisi keser.
Bu durumun kökeninde, toplumun dayattığı başarı ve yeterlilik mitleriyle yüzleşememenin getirdiği bir kırılganlık yatar. Nitelikli olana duyulan özlem ile niteliksiz kalma korkusu arasında sıkışan birey, kendini olduğundan büyük göstererek aslında en derin eksikliğini örtbas eder. Aşağılık kompleksinin gölgesinde büyüyen bu sahte güç, tıpkı bir jüri üyesinin suçlu çocuğu canı pahasına savunması gibi, kişinin kendi içindeki çatışmayı dış dünyaya yansıtmasıdır. Çünkü kendini güçlü görmek, çoğu zaman güçsüzlüğünü kabul etmekten çok daha kolaydır; kabul, beraberinde değişimi, değişim ise bilinmeyen bir eşiğe adım atmayı gerektirir.
Oysa gerçek güç, bu yanılsamayı sürdürmekte değil, kendi sınırlarının farkında olarak o sınırları zorlamakta saklıdır. Bir insanın kendini sevmesi, kusurlarını görmezden gelmesi değil, onlarla barışık yaşamasıdır. Kendini olduğundan güçlü görmek, başkalarıyla kurduğun diyalogları da sahte bir zemine oturtur; çünkü karşındakiyle gerçek bir senkronizasyon yakalamak,...
Zekânın yalnızlıkla arasındaki ilişki, çoğu zaman yanlış okunur. İnsanlar bunu bir ödül ya da ceza gibi görür; oysa derin düşünen birinin yalnızlığı ne bir kaçıştır ne de bir kayıp. Bu, düşüncenin doğal bir sonucudur. Kalabalıklar içinde bile sürdürülen o iç konuşma, kişiyi kendi zihninin derinliklerine çeker ve orada öyle verimli bir sessizlik başlar ki, dışarıdaki gürültü anlamsızlaşır.
Varoluş sancısı çeken insanlar ekseriyetle bilinçli insanlardır. Her şeyin daha çok farkındadırlar; bu farkındalık onları sosyalleşmek yerine eve kapanıp düşünmeye, sorgulamaya, şüphe duymaya iter. Doğrularla ve gerçeklerle yüzleşmek kolay iş değildir. Bu yüzden zeki insanların çevresinde az ama öz insan bulunur. Onlar için sohbetin niteliği, niceliğinden her zaman üstündür; sıradan bir muhabbetin içinde kaybolup gitmektense, birkaç saatlik derin bir konuşmayı tercih ederler. Bu seçim kibir değil, zihnin açlığıdır.
Başarıya gelince... İşte asıl mesele burada düğümleniyor. Yalnızlık, zeki insanın üretimini besleyen en verimli topraktır. Bir insan ne kadar derinse, ürettiği eser de o denli çarpıcı ve ilginç olur. Çünkü derinlik, yüzeyde görünmeyen bağlantıları kurmayı gerektirir ve bu bağlantılar ancak sessizlikte, dikkat dağıtıcı unsurlardan uzakta kurulabilir. Kalabalıklar fikir verir belki ama onları olgunlaştıran hep o yalnız saatlerdir. Ne var ki bu durumun bir de gölgesi vardır. Zeki insan, kendi standartlarını o kadar yükseltir ki başarıyı...
Zekâ ile servet arasında kurulan doğrusal ilişki, insanlık tarihinin en büyük yanılgılarından biridir. toplum, parlak zekâların neden çoğu zaman kenarda kaldığını sorgulamaz; onları görmezden gelir ya da daha kötüsü, dışlar. Oysa mesele, zekânın paraya dönüşememesinde değil, zekânın kendisinin farklı bir değer ölçeğine tabi olmasında gizlidir. Zeki insan, dünyayı olduğu gibi kabul etmek yerine onu anlamaya çalıştığı için, sistemin dayattığı kural oyunlarına katılmakta zorlanır.
Sıradan zekâ, mevcut düzenin içinde avantaj elde etmeye odaklanırken; üstün zekâ, düzenin kendisini sorgular. Bu sorgulama, kişiyi maddi kazançtan çok içsel bir arayışa iter. Çünkü zeki insan, paranın bir amaç değil, araç olduğunu bilir; fakat bu bilgi, onu sistemin işleyişine uyum sağlamaktan alıkoyar. Sabah dokuzda işe gitmek, mesai saatlerini doldurmak, patronun isteklerini sorgusuzca yerine getirmek; zihni sürekli daha büyük sorularla meşgul olan bir insan için adeta bir hapishane gibidir. Albert Einstein'ın da belirttiği gibi, zekâsıyla övünen bir insan, hapishanesinin genişliğiyle övünen insana benzer. Bu hapishanenin duvarları, toplumun dayattığı çalışma düzeni, tüketim alışkanlıkları ve kariyer beklentileriyle örülmüştür.
Farklı olmanın bedeli çoğu zaman doğuştan yalnızlıkla ödenir. Zeki insan, çevresindeki insanların konuşmalarının yüzeyselliğini, kaygılarının küçüklüğünü görür; bu durum onu toplumdan uzaklaştırır, iç dünyasına çekilmeye iter. Yalnızlık, onun hem en büyük düşmanı hem de en sadık dostudur. Çünkü düşünmek için yalnızlığa...
Okumak mı, yaşamak mı sorusu aslında yanlış kurulmuş bir ikilem. Çünkü kitaplar, hayatın kendisinden kaçış değil; hayatı daha derinden görebilmek için açılan bir pencere. Ama pencereden bakmakla sokağa çıkmak arasındaki farkı bilmek gerek. Kimi insan ömrü boyunca binlerce sayfa devirir de kendi hayatına bir satır bile düşmez; kimi de hiç kitap açmadan yaşar ama her davranışıyla bir romanın en çarpıcı karakterine dönüşür.
İşin püf noktası, okurken de yaşarken de aynı gözlemi yapabilmekte. Sokaktaki simitçinin yorgunluğunu, bir dostun gözlerindeki kırgınlığı, bir çocuğun kahkahasındaki saflığı fark edebilen insan, sayfalarda da aynı derinliği yakalar. Okumak bize bu gözlemin sözlüğünü verir; yaşamaksa o sözlüğü kullanmayı öğretir. Birbirinden beslenmeyen iki dünya, insanı yarım bırakır.
Düşünmek ve erdem arasındaki ince çizgi de tam burada belirir. Erdem, yalnızca doğruyu bilmek değil; bildiğini hayata geçirebilmektir. Tolstoy'un hayatın anlamını ararken yazdığı onca sayfa, onun yaşadığı çelişkilerden doğmuştur. Karamazov Kardeşler'i bu denli güçlü kılan şey de Dostoyevski'nin karanlıkla kurduğu samimi ilişkidir. Onlar düşünmüş, sonra o düşünceleri kendi hayatlarında sınamışlardır.
Kitaplardan öğrendiklerimizi yaşamaya cesaret edemediğimiz sürece okumak, erdemli olmanın değil; erdemli görünmenin aracına dönüşür. Oysa asıl mesele, okuduğumuz her cümlenin bi gün bir davranışa, bir duruşa, bir seçime dönüşmesidir. Hayatı gözlemleyen ama ona karışmayan insan, en zengin kütüphanede bile yalnızca bir...
Kalabalıklar içinde kaybolmuş bir zihin, en derin yalnızlığını orada yaşar. Zeki insanın trajedisi de tam burada başlar: Etrafındaki herkesle aynı dili konuşur ama aynı dalga boyuna asla ulaşamaz. Oysa yalnızlık, çoğu zaman bir ceza gibi görünse de aslında içsel keşfin en verimli toprağıdır.
Kitaplar, filmler, sohbetler... Hepsi birer araçtır ama asıl mesele, bu araçlarla kendi zihnine nasıl bir yolculuk yaptığındır. Okumuş olmak başka, düşünmüş olmak bambaşkadır. Kimi insanlar başkalarının fikirlerini kendi zihinlerine tıka basa doldurur da o bilgilerin hiçbiri onların öz malı olmaz. Gerçek zekâ ise okuduklarını sindirip kendi sentezini oluşturabilendir. Bu süreç, insanı kaçınılmaz olarak yalnızlığa iter çünkü sentezlediği düşünceler artık kimsenin kitaplarında yazmadığı gibi, kimsenin sohbetlerinde de karşılığını bulamaz.
işin ilginç yanı, bu yalnızlık bir kez kabul edildiğinde insanın kendisiyle kurduğu ilişki değişir. Dışarıdan gelen onay ihtiyacı azalır; içerideki ses netleşmeye başlar. Doğru bir zihin yapısı kurulduğunda manipülasyonlara kapalı, kendi pusulasıyla yürüyen bir insan ortaya çıkar. Bu insan artık kalabalıkların içinde yalnız değildir; kendi içinde kurduğu dünyanın zenginliğiyle baş başadır. Ve belki de en derin gerçek şudur: İnsan ancak kendisiyle kuracağı bu nitelikli yalnızlıkta, başka bir zihinle karşılaştığında o sohbetin kıymetini gerçekten bilebilir. Çünkü nitelikli bir sohbet, iki yalnız zihnin kendi iç dünyalarından getirdikleri hazineleri paylaşmasıdır.
Zeki bir erkeğe duyulan takıntının kökünde, çoğu zaman o kişinin ne söylediği değil, nasıl sustuğu yatar. susuşunun içinde saklı duran o derinlik, bipolar bir sevgiliden ayrılmış birinin dünyasında bir liman gibi görünür. Oysa liman sandığın yer, çoğu zaman açık denizin ta kendisidir; fırtınadan kaçarken yakalandığın daha büyük bir dalga.
Bipolar bir sevgiliden ayrılmak, sıradan bir ilişkiyi bitirmekten çok daha farklı bir yaralanma biçimidir. Çünkü o ilişkideki iniş çıkışlar, normal bir ilişkinin ritmini bozacak kadar şiddetliyken, ayrılık sonrası yaşanan boşluk da aynı oranda derindir. Bir süre sonra fark edersin ki asıl bağımlılık yaratan şey, o kişinin kendisi değil; onun yanındayken hissettiğin yoğunluktur. O yoğunluk, hayatın sıradanlığına karşı bir panzehir gibidir. Ama panzehirin kendisi de zehirdir aslında. Bu yüzden bipolar bir sevgiliden ayrılan insanların çoğu, yeni ilişkilerinde sürekli bir heyecan arar; bulamayınca da kendini sakin, dengeli ve öngörülebilir insanlara karşı soğuk hisseder. oysa asıl mesele, sakinliğin heyecandan daha az değerli olması değil; kişinin kendi içindeki kaosu henüz dindirememiş olmasıdır.
İşte tam bu noktada zeki erkek takıntısı devreye girer. Kaotik bir ilişkiden çıkan insan, kendisine istikrar vaat eden değil, kendisi gibi karmaşık görünen insanlara yönelir. Zeki bir erkeğin sohbeti, o kaosun yerini dolduracak zenginlikte bir dünya sunar gibidir. Ama burada ince bir ayrım...
İnsanın en temel yalnızlığı, kelimelerin birbirine değmediği yerde başlar. Sevilmek, çoğu zaman koşulsuz bir kabul gibi görünür; oysa sevgi bile bir yanlış anlaşılmanın üzerine inşa edildiğinde, içi boş bir saraya dönüşür. Anlaşılmaksa daha sert, daha kırıcı ama daha gerçek bir aynadır. Bir insanın karanlıkta kalmış bir düşüncesini, kimsenin görmediği bir acısını fark eden göz, seven gözden daha derin bir iz bırakır.
Çünkü sevgi bazen bir tesellidir; anlaşılmaksa bir doğrulama. "Ben buyum" dediğin anda karşındakinin "Evet, sen busun" diyebilmesi, varlığını onaylar. Oysa sevgi, çoğu zaman kişiyi olduğu gibi değil, olmasını istediği gibi kucaklar. Annenin evladına duyduğu sevgi bile, çocuğun kendi yolunu bulmasını engelleyen bir korumaya dönüşebilir. Anlaşılmaksa özgür bırakır; çünkü anlayan, karşısındakinin neden böyle düşündüğünü bilir ve bu bilgiyle müdahale etmek yerine yanında durur.
Fakat bu iki ihtiyaç arasında bir hiyerarşi kurmak zor. İnsan önce sevilmek ister, çünkü sevgi hayatta kalmanın duygusal karşılığıdır. Bebeklikten itibaren tenimize işlenen bu arzu, büyüdükçe yerini daha karmaşık bir arayışa bırakır. Bir süre sonra fark ederiz ki bizi sevenlerin çoğu, aslında bizi hiç tanımamıştır. Tanınmadığını hissetmek, sevilmediğini hissetmekten daha keskin bir acı verir. Çünkü sevgi yokluğunda suçlayacak birini bulursun; anlaşılmadığında ise suçlu hep kendindir.
Belki de asıl mesele, bu iki kavramı birbirinden ayıramamaktır. Gerçek bir sevgi,...
Bilge insanların evde sıkılmadığını görenler, onların bir tür iç huzura kavuştuğunu sanır. Oysa mesele huzur değil, meraktır. Ev, onlar için dört duvar değil; sınırları kendi zihinlerinde çizilmiş uçsuz bucaksız bir coğrafyadır. sokakta yürümekle, bir romanın kahramanının peşinden gitmek arasında pek fark görmezler. İkisi de bir keşiftir; biri ayakla, diğeri hayal gücüyle yapılır.
Bu insanların ortak özelliği, boş zamanı “doldurulacak” bir şey olarak görmemeleridir. Boşluk onları korkutmaz; aksine, o boşluğun içinde kendi düşüncelerinin yankısını dinlemek hoşlarına gider. Çoğu zaman ellerinde bir kitap ya da karşılarında bir ekran bulursunuz. Ama ekran başında geçirdikleri süre bile sıradan bir tüketici gibi değildir. izledikleri bir dizide, okudukları bir satırda, toplumun göremediği bir çatlağı fark ederler. Black Mirror gibi yapımların teknolojinin karanlık yüzünü gösterdiğini söylerken aslında kendi çağlarını teşhis ederler. Bu bir kaçış değil, bi anlama çabasıdır.
Yalnızlıkla barışık olmalarının altında yatan şey, insanlara karşı duydukları derin ama mesafeli bir ilgidir. Toplumun yozlaştığını, ahlakın eridiğini görürler; fakat bu onları eylemsizliğe itmez. Tam aksine, bir Tolstoy’un altmışında bisiklete binmeyi öğrenmesi gibi, kendi sınırlarını zorlamaktan vazgeçmezler. hayatın anlamını aramak onlar için bir lüks değil, bir görevdir. Bu arayış bazen onları mutsuz eder; çünkü derinlik arttıkça, yüzeysel hazlardan alınan tat azalır. Ama yine de sığlığa geri dönemezler. Bir kez...
İnsan, kıymetini bilmediği şeyi kaybettiğinde değil, kaybedeceğini hissettiği anda anlamaya başlar. Ama asıl mesele, bu hissin kalıcı bir bilince dönüşüp dönüşmediğidir. Çoğumuz, elimizdekinin değerini ancak bir başkasının gözüyle gördüğümüzde fark ederiz; oysa gerçek değer bilgisi, dışarıdan gelen hiçbir onaya ihtiyaç duymaz. Kendi içinde, sessiz ve sarsılmaz bir kesinliktir.
Değerini bilmek, sahip olduğun şeyin kıymetini ölçmekten çok, onunla kurduğun bağın derinliğini anlamaktır. Bir insan, bir fikir ya da bir an için duyduğun o yoğun his... Hepsi, senin ona yüklediğin anlam kadar gerçektir. Bu yüzden aynı şey, birine sıradan gelirken başkası için hayatın merkezi olabilir. Farkı yaratan, nesnenin kendisi değil; onu gören gözün olgunluğudur.
bazı insanlar vardır, her şeyin en iyisine sahiptir ama içleri hep boştur. Sahip olduklarını listeler, sayar, gösterirler; yine de o derin tatmin duygusunu bir türlü yakalayamazlar. Çünkü değer, sahiplikte değil, farkındalıkta saklıdır. birşeye ne kadar çok sahip olursan ol, onun kıymetini bilmiyorsan elinde yalnızca bir yük taşıyorsun demektir. Oysa az ama değerini bildiğin bir şey, sana en büyük hazinelerden daha çok şey verir.
Bu bilgiye ulaşmanın yolu ise dışarıda değil, insanın kendi içinde yaptığı yolculukta gizli. ne kadar çok tanırsan kendini, neyin sana gerçekten iyi geldiğini, neyin seni yorduğunu, neyin seni büyüttüğünü o kadar net görürsün. Başkalarının dayattığı...
Bir erkeğin karizması, çoğu zaman dışarıdan görünen özgüveninin toplamı sanılır. Oysa karizma dediğimiz şey, insanın kendi içindeki o görünmez dengeyi kaybettiği anda en çok sınanan şeydir. İşte tam o anda, yani bir erkeğin en savunmasız, en “bozulmuş” haliyle karşı karşıya kaldığında, yanındaki kadının ne yaptığı her şeyi belirler.
Kadınların çoğu bu anlarda ya sessizce uzaklaşmayı ya da erkeğin yarasına tuz basmayı seçer. Oysa asıl destek, erkeğin düştüğü yerde onu ayağa kaldırmak değil; o düşüşün utanç verici olmadığını hissettirebilmektir. Bir erkeğin karizması, kız arkadaşının gözünde küçük düşmediğini bilmesiyle yeniden inşa olur. Çünkü karizma, aynaya bakarken değil, sevdiği kadının gözlerine bakarken duyduğu o içsel güvendir.
Bu destek, abartılı bir iltifat ya da yapay bir teselli değildir. Sadece orada olmak, onu dinlemek ve “sen hâlâ benim gözümde aynısın” mesajını incelikle verebilmektir. Erkekler bunu kelimelerle istemez; hissetmek ister. Kadın bunu hissettirdiğinde, erkeğin kendine olan saygısı yalnızca geri gelmez, daha da derinleşir. Çünkü bir insanı olduğundan daha iyi yapmanın yolu, onun en zayıf anında yanında olmaktan geçer.
Karizması bozulan erkeğin asıl ihtiyacı, onu yeniden inşa edecek bir kadının değil, onun kendi kendini inşa etmesine eşlik edecek bir kadının varlığıdır. Bu incelik, çoğu zaman fark edilmez ama bir ilişkinin kaderini belirleyen en güçlü bağdır. Çünkü bir...
Sevilmek mi anlaşılmak mı? İnsanı en çok yaralayanın, sevilip de anlaşılmamak olduğunu düşünüyorum. çünkü sevgi, çoğu zaman koşulsuz bir kabul gibi görünür; ama altı boşsa, bir süre sonra yalnızca bir alışkanlığa dönüşür. Oskar’ın “Daha fazlasını kurtarabilirdim” dediği o son sahne gibi; içinde en derin pişmanlığı taşıyan bir cümle, karşındakinin bunu hiç duymaması kadar acıtır. Anlaşılmak ise bambaşka bir şeydir; bir kitabın kafana yabancı kalması gibi değil, bir bilgenin senin düşünce biçiminle sana yaklaşması gibidir. Anlayış, yalnızca duymak değil; duyduğunu eyleme, davranışa ve sözcüklere dökebilmektir.
Sevgi, acıyı dindirir; çünkü bir gün öleceğimizi unutturur bize. Ama anlaşılmak, o acının kaynağını kurutur. İnsan sevildiğini hissettiğinde güvende olur; anlaşıldığını hissettiğinde ise var olduğunu. Bu yüzden birçok ilişki, sevgiyle başlayıp anlaşılmazlıkla biter. Karşımızdaki bizi sevdiğini söyler ama en temel derdimizi, en derin korkumuzu fark etmez; biz de oturup buna bozuluruz, elinden bir şey gelmez.
Oysa gerçek bağ, ikisinin kesiştiği yerde kurulur. sevgi bir kapıysa, anlaşılmak o kapının anahtarıdır. Anahtar olmadan kapıyı açamazsın; ama kapı yoksa anahtarın da bir anlamı kalmaz. Belki de mesele hangisinin daha önemli olduğunu seçmek değil; ikisini birbirinden ayırmamayı öğrenmektir. Çünkü en derin sevgi, anlaşıldığını hissettiğin anda filizlenir; en kalıcı anlayış da sevgiyle yoğrulmadığında kuru bir bilgi olarak kalır.
insan, kendini en iyi tanıdığını sanır. Oysa çoğu zaman başkalarının gözüyle görmeyi öğrendiği bir yansımadır o. Aynaya bakarken gördüğümüz yüz, aslında dışarıya sunduğumuz maskenin ta kendisidir. İçerideki gerçek benlik, o maskenin arkasında, gölgede kalmış bir yabancı gibi bekler. onu tanımak için dışarıya değil, içeriye doğru uzun bir yolculuğa çıkmak gerekir.
bu yolculuk, sanatla, kitaplarla ya da felsefeyle başlayabilir. Ama şu var ki; bir kitabı okumak, bir tabloyu anlamak ya da bir senfoniyi dinlemek başlı başına bir zekâ göstergesi değildir. Bunlar yalnızca araçtır. Kimi insan binlerce kitap okur da kendine dair tek bir satır bile öğrenemez. Kimi insan tek bir şiirle ruhunun derinliklerine iner. Mesele ne tükettiğimizde değil, tükettiklerimizin içimizde neyi uyandırdığındadır. Gerçek keşif, dışarıdaki eserin içimizde yankılanmasıyla başlar.
Ne var ki bu yankıyı duymak için önce sessizliğe ihtiyaç vardır. gürültüyle dolu bir dünyada yaşıyoruz; sürekli konuşan, sürekli dayatan, sürekli başka birşey olmamızı isteyen bir dünya. Bu gürültü içinde kendi sesimizi duymamız neredeyse imkânsızlaşıyor. Oysa insan, ancak kendi sesini duyabildiğinde gerçekten düşünmeye başlar. Düşünmek ise zor bir iştir. Çünkü düşünmek, var olan kalıpları sorgulamayı, ezberleri bozmayı ve en zoru da kendi yanılgılarımızla yüzleşmeyi gerektirir. Kimse kolay kolay kendi yanılgısıyla yüzleşmek istemez; çünkü bu, kusurlu olduğumuzu kabul etmek demektir.
eminy133
uyuyandusunur
CanAhmet
Praksis
Feza_senaristi
grigenisgunsair109
yenimuhendisbilge405
acikdusberber
hatirsonmarangoz
kucukderinsahil614
mavitatlimerakliyolcu
latifyolcu
gunyumusakanlaticimimar
sertberber
sonyakinagirsavunucubilge445
sicakseyyahkaptan292